H Στρατηγική του ΟΧΙ

Στο χρονικό σημείο που επιλέχθηκε να γίνει δημοψήφισμα η στραγηγική (οχι η λογική) του ΟΧΙ δεν είναι απολύτα ξεκάθαρη, τουλάχιστον σε εμένα. Μου πήρε αρκετές μέρες να κατανοήσω γιατί να κάνουν κάτι τετοιο, απορρίπτοντας βέβαια τα εξωφρενικά άρθρα που μιλούν μόνο για συναισθηματα και οχι με επιχειρήματα.

Σενάριο 1 - Κούγκι
Ο Τσίπρας πηγε στο δημοψήφισμα με την λογική όλα ή τίποτα. Χρόνος για διαπραγμεύτευση μετά το αποτέλεσμα δεν υπάρχει και ούτε έγιναν κινήσεις να εξασφαλιστεί πριν την ανακοίνωση. Πολύ απλά θα πήγαινε με ένα ΟΧΙ στα χέρια του να πει κυριοι αυτήν την πρόταση έχω θέλετε ή δεν θέλετε. Ξεκάθαρο ωραίο και με ρίσκο να μην θέλουν οπότε τα μαζεύει γυρνάει στην Ελλάδα και μαε λέει, η ΕΕ ειναι μια ένωση που δεν μας θέλει από εδώ και μπρος συνεχίζουμε χώρια.

Σενάριο 2 - Έξοδος Τσίπρα
Βλέποντας την σκληρή στάση των δανειστών και τον χρόνο να τελειώνει και γνωρίζοντας οτι μάλλον δεν μπορούσε να περάσει τα μετρα που ήταν πάνω στο τραπέζι από την Βουλή προσφεύγει στο δημοψήφισμα. Ετσι έχει την δυνατότητα τουλάχιστον να φύγει από την κυβέρνηση με την απόφαση του λαού και όχι ως αποτυχημένος και καταστροφέας της “οποιας” αριστεράς έχει απομείνει στην Ελλάδα. Με ένα δημοκρατικό “αντισυνταγματικό” δημοψήσμα υμνώντας την δημοκρατία.

Προσωπικά το Σενάριο 1 με βρίσκει σύμφωνο, μια σκληρή στάση δίνοντας γροθιά στο μαχαίρι και όλα ή τιποτα. Τώρα τι ειναι το τίποτα ειναι άλλο θέμα, εξαρτάται από την κατανόηση της πραγματικότητας που έχει ο καθέανς μας και τις αντοχές του.

Παραπάνω εξηγήσεις για το ΟΧΙ δεν βρήκα, καθως τώρα μονο υποθέσεις μπορει να κάνει κανεις. Ουτως ή άλλως τα επιχειρήματα για το ΝΑΙ είναι κυριως οι αρνητικές επιπτώσεις του ΟΧΙ οπότε λιγο πολύ ειναι καλυμένα.

Παραθέτω όμως τον πιο σωστό και έντιμο υποστηρικτή του τον Ευκ. Τσακαλώτο ακούστε τον

====================================================================

Τώρα αφού τα επιχειρήματα για το Ναι αναλύθηκαν και η στρατηγική του Όχι (επιχείρημα είναι ενα το βασικό της κυβέρνησης για ενίσχυση της διαπραγμάτευσης) θα ήθελα:

1. Να αλλάξω τον τίτλο του προηγούμενου άθρου από Γιατί το ΝΑΙ είναι η μόνη Δημοκρατική απάντηση σε Γιατί το ΝΑΙ είναι η μόνη ΡΕΑΛΙΣΤΙΚΉ απάντηση. 

2. Κατόπιν ωρίμου σκέψης, και αφού σιχάθηκα να βλέπω στο χαζοκούτι γελοίες εικόνες προπαγάνδας, προσήλωσης στην μια μονο πλευρά του ΝΑΙ πού ανάστησε μεχρι και πρώην πρωθυπουργούς που αγνοούνταν είπα να μην ψηφίσω ΝΑΙ.

3. ΟΧΙ. Να ψηφίσω όχι; Να πιστέψω οτι ο Τσίπρας σε 48 ώρες θα πετύχει οτι δεν πετυχε σε 117 μέρες; Να πάω κόντρα στην λογική μου οτι αφού η κατάσταση είναι οριακή θα τον σκίσουν γνωρίζοντας οτι είναι με την πλάτη στον τοίχο; Και ο ΓΑΠ (με την αυξημένη πλειοψηφία) και ο Τσιπρας έκαναν το ίδιο λαθος. Δεν μας εμπιστεύθηκαν οταν έπρεπε (Βλ. δηλ. Τσακαλώτος) παρά μόνο όταν χρειάστηκε. Ο Τσίπρας χρειάζεται μια έξοδο από την θέση που βρίσκεται για να μην φύγει αποτυχημένος αλλά μεσω της εντολής του λαού και γι΄αυτο κάνει το δημοψήφισμα. Το κάνει θέτοντας σε κίνδυνο επόμενες γενίες της χώρας (*) . Θα μπορούσα να τον στηρίξω αν έλεγε ξεκάθαρα οτι πηγαίνει στο Σενάριο 1.

4. Τιμώντας την αξιακή ιεραρχία μου, επανεκτίμησα τις επιλογές με τα νεα δεδομένα και αποφάσισα οτι για μένα η δίκαιη επιλογή είναι η αποχή. Η κυβέρνηση είχε νωπή εντολή έπρεπε να κάνει την δουλειά της. ΝΑ ΒΡΕΙ ΛΥΣΗ. Να στηρίξω δηλ. με οχι και κίνδυνο για να παεί τρεχοντας να υπογράψει την βελτιωμένη πρόταση που το δώθηκε, αφού μάλιστα έδιωξαν και το ΔΝΤ (ζητάνε μονο απο τον ESM) που στο κάτω κάτω ήταν το μόνο που στηριζε κουρεμα;! Να ακούω τον Τσιπρα να λεει "οι καταθεσεις δεν θα χαθούν στο βωμό των σκοπιμοτήτων και των εβιασμών" την στιγμή που γνωρίζω οτι εκ των πραγμάτων υπάρχει κίνδυνος. Να κατηγορεί την ΕΚΤ για το κλείσιμο των τραπεζών και πολλά άλλα...  Για μένα το δημ. Γίνεται για το Σενάριο 2, έξοδος Τσίπρα. Η Δημοκρατία δεν έχει αδιέξοδα, απαιτεί όμως πολλές θυσίες. Αν είναι να τις κάνουμε ας τις κανουμε γι αυτήν και οχι για το κάθε κόμμα ή πολιτικό. Άλλωστε μέσα από τον δύσκολο δρόμο μπορεί να έρθει η αλλαγή.

Αυτά, τα ολίγα ή πολλά καλή ψήφο και όλοι μαζι θα τα λουστούμε άλλωστε ομαδικώς ανάλογα με το ποια ομάδα θα έχει την πλειοψηφία εκ των

1. Κομματοσκύλων - ταγμένων[Ναι / 'Οχι]

2. Ρεαλιστών - [Ναι]

3. Εραστών - [Οχι]

4. Δημοκρατών - [Αποχή]

(*)  Η κατάρρευση του τραπεζικού συστήματος τους παίρνει όλους, δίκαιους και αδίκους. Δεν κάνει διάκριση στους έχοντες και μη έχοντες. Σε μια χώρα που σε μεγάλο ποσοστό, μάλιστα, σε πολύ μεγαλύτερο ποσοστό από οποιαδήποτε άλλη χώρα της Ευρώπης, εξαρτάται από το φυσικό και όχι το ηλεκτρονικό χρήμα η απουσία των χαρτονομισμάτων είναι θάνατος. Η εφοδιαστική αλυσίδα αγαθών παθαίνει έμφραγμα και το αποτέλεσμα είναι έλλειψη αγαθών.

Ποιος, όμως, είναι υπεύθυνος για αυτή την κατάσταση και ποιά είναι τα πιθανά σενάρια από εδώ και πέρα;

Αποκλειστική ευθύνη για την εφαρμογή περιορισμών στην κίνηση κεφαλαίων έχει η κυβέρνηση και ο Υπουργός Οικονομικών. Την χρηματοπιστωτική σταθερότητα στην χώρα και τις τράπεζες τις εποπτεύει η Τράπεζα της Ελλάδος ως αντιπρόσωπος της ΕΚΤ. Όμως δεν μπορεί να νομοθετήσει περιορισμούς στην κίνηση κεφαλαίων και να επιβάλλει όριο αναλήψεων. Μπορεί να προειδοποιήσει, όπως και το έκανε πολλές φορές και κατηγορήθηκε για αυτό σφοδρά.

Οι τράπεζες αντλούν ρευστότητα από τον μηχανισμό ELA της ΤΤΕ, αφού πρώτα ενεχυριάσουν την περιουσία τους. Το μεγάλο πρόβλημα των ελληνικών τραπεζών είναι πως πλέον δεν έχουν τίποτα αξιόπιστο για να δώσουν ώστε να πάρουν ρευστότητα. Είναι ανακρίβεια να λένε πως το Eurogroup έκλεισε τις τράπεζες. Οι τράπεζες έκλεισαν, γιατί δεν είχαν τίποτα άλλο να δώσουν ως εγγύηση.

Η ευθύνη του ΥΠΟΙΚ για την μη έγκαιρη εισαγωγή περιορισμών στην κίνηση κεφαλαίων είναι τεράστια. Έπρεπε να είχαν μπει όταν υπήρχε μαξιλάρι τουλάχιστον 10δις. Όχι όταν στο ταμείο είχαν μείνει λιγότερο από 1δις, που τώρα εξαντλείται. Το όριο αναλήψεων δεν θα ήταν 60 ευρώ.  Τώρα πλέον βρισκόμαστε μπροστά στο ενδεχόμενο κουρέματος καταθέσεων με τραγικές συνέπειες. Μάλιστα αν ανακτήσουμε την νομισματική κυριαρχία, δηλαδή πάμε στην δραχμή, θα έχουμε διπλό κακό. Πρώτα κούρεμα και μετά μετατροπή σε δραχμές του υπολοίπου.

Ας δούμε όμως πως έχει η κατάσταση πραγματικά. Πολλοί υποστηρίζουν πως οι καταθέσεις είναι εγγυημένες μέχρι του ποσού των 100 χιλιάδων. Η αλήθεια είναι αρκετά διαφορετική. Υπάρχει η οδηγία 49 της ΕΕ που πραγματικά λέει για το όριο των 100 χιλιάδων. Όμως η οδηγία αυτή δεν έχει ακόμα επικυρωθεί από το κοινοβούλιο. Αλλά και αν ακόμα ήταν επικυρωμένη η ισχύς της είναι από το 2016 και μετά. Μέχρι τότε την προστασία των καταθέσεων την έχει το ΤΕΚΕ το Ταμείο Εγγύησης Καταθέσεων και Επενδύσεων. Και το ΤΕΚΕ δεν έχει παραπάνω από 2-3δις.

Με απλά λόγια, δεν υπάρχουν τα χρήματα, για να αποζημιωθούν οι Έλληνες καταθέτες και έτσι αναγκαστικά το όριο θα πέσει πολύ-πολύ χαμηλά, αναλόγως των ζημιών που πρέπει να καλύψουν οι τράπεζες από τα δάνεια που δεν εξυπηρετούνται και τον ELA.

Μια γρήγορη ματιά στους ισολογισμούς των τραπεζών και στα κεφάλαια που υπάρχουν είναι απογοητευτική. Κοντά στα 100δις είναι τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια, ενώ περίπου το ένα τρίτο των κεφαλαίων είναι ο περίφημος αναβαλλόμενος φόρος. Δηλαδή κεφάλαια μη υπαρκτά. Η φερεγγυότητα και βιωσιμότητα των τραπεζών είναι πλέον αμφίβολη. Ίσως να χρειαστούν πλέον των 25δις για να ανακεφαλαιοποιηθούν οι τράπεζες, αν δεν υπάρξει ένθερμη στήριξη από την Ευρώπη για την παραμονή της χώρας στο ευρώ. Αυτό μεταφράζεται σε 20% κούρεμα όλων των καταθέσεων από το πρώτο ευρώ ή μεγαλύτερο αν το όριο είναι στις 10 χιλιάδες.